نمایش «مغازه خودکشی» به نویسندگی حمیدرضا رحیم متولی، بر اساس کتاب «مغازه خودکشی» با ترجمه احسان کرم‌ویسی و به کارگردانی حسین نصیری، با تهیه‌کنندگی سید محمد میرمحمدی، این روزها در عمارت هما، سالن ۱ روی صحنه است.

در این نمایش داوود گراوند، مهتاب کیوان‌جو، آرزو صراف رضائی، رضا همتی، یگانه واقفی، الناز شاکری، آرزو اکبری، محمدجواد اله‌دادی، حمیدرضا اسفندیاریان، عرفان شاهرخی‌پور، فاطمه‌زهرا باغچیقی و کیان مؤید به ایفای نقش می‌پردازند.

«مغازه خودکشی» با فضایی انیمیشنی، داستان خانواده «تواچ» را روایت می‌کند که نسل‌هاست مغازه‌ای عجیب را اداره می‌کنند؛ اما تولد فرزند متفاوت این خانواده، مسیر زندگی و کسب‌وکار آن‌ها را دگرگون می‌کند. این اثر در بیست‌ونهمین جشنواره تئاتر استان تهران موفق به کسب جوایز متعددی از جمله جایزه اول کارگردانی، جایزه اول بازیگری مرد، جایزه اول بازیگری زن، جایزه اول طراحی لباس و جایزه اول طراحی گریم شده است.

عکاس: محمد زارع

«باران نم‌نم خواهد بارید» نام نمایشی است که تارا برزی براساس متنی از شهرام احمدزاده روی صحنه سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان ایران برده است. او می‌گوید این اثر درباره خاطره، فقدان و آن چیزهایی است که هرگز کاملاً از ما جدا نمی‌شوند.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، «باران نم‌نم خواهد بارید» نام نمایشی است که تارا برزی براساس متنی از شهرام احمدزاده روی صحنه سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان ایران برده است. برزی برای کارگردانی این نمایش که در خلاصه داستان آن چنین آمده است: «نمایشی از جهان رازآلود و تامل‌برانگیز هاروکی موراکامی که روایتی است از حافظه، فقدان و مرز باریک میان زندگی و مرگ.» از حضور آرش دادگر به عنوان مشاور کارگردان بهره می‌برد. هاروکی موراکامی، نویسنده ژاپنی بیش از هر چیز به نثر جادویی و داستان‌های سورئالش شهره است و این دو ویژگی، بیش از هر ویژگی دیگری، را نویسنده‌ای منحصربه‌فرد کرده است. تارا برزی، کارگردان نمایش «باران نم‌نم خواهد بارید» در گفت‌وگو با خبرآنلاین در پاسخ به این که نمایشنامه شهرام احمدزاده را چگونه تبدیل به اثری صحنه‌ای کرد تا فضای سورئال و رازآلود الهام‌گرفته از جهان موراکامی در قالب اجرا دیده شود؟ گفت: «سورئالیسم در جهان موراکامی از ایجاد شکاف در واقعیت آغاز می‌شود، درواقع، بی آن که نمایش وارد سورئالیسم آشکار شود، مرز میان خاطره، اکنون و معنا، آرام آرام محو می‌شود. در این اثر، منطق همچنان واقعی است؛ فقط لایه‌های ناخودآگاه آرام‌آرام به سطح می‌آیند. این‌جا جهان، کاملا واقعی است: هتل، باران، دو غریبه، گفت‌وگو؛ آن‌چه اهمیت دارد سفر درونی شخصیت‌هاست نه اتفاقات بیرونی. اتفاقی می‌افتد که نظم ذهن شخصیت را به هم می‌ریزد. از این لحظه جهان دیگر کاملا واقعی نیست و من فکر کردم در این اجرا، سکوت، تکرار، اشیاء و ریتم خاطره است که می‌تواند چنین فضایی را تداعی کند.»

او در پاسخ به این که چالش اصلی‌اش با تبدیل مفاهیم انتزاعی موجود در متن به زبانی بصری و اجرایی چه بود؟اشاره کرد: «همان‌طور که گفتم، سکوت، تکرار، اشیاء و ریتم خاطره، می‌توانست این مفاهیم را در صحنه زنده کند؛ این‌جا سکوت به معنای مکث نیست. حافظه هم خطی نیست. آدم ناگهان وسط یک جمله متوقف می‌شود، بعد ادامه می‌دهد، بعد چیزی به خاطر می‌آورد، بعد نظرش عوض می‌شود. این یعنی ریتم حافظه، خطی نیست. اگر بازیگرها این ریتم را پیدا کنند، دیگر لازم نیست مدام سکوت کنند. اشیایی که شخصیت با آن‌ها زندگی کرده است و تکرار. تکرارها فقدان را نشان می‌دهند بدون آنکه کسی درباره آن حرف بزند.»

این کارگردان تئاتر در توضیح این که تولید یک اثر نمایشی در تئاتر خصوصی یا نیمه‌خصوصی با چه چالش‌ها و محدودیت‌های اجرایی همراه است، افزود: «به نظرم در چنین روزهای دشواری چندان نمی‌توان از چالش‌های تولید تئاتر گفت؛ چالش‌هایی که ذات فرآیند تولید تئاتر نهادینه شده است. البته که بارها و بارها نیز بازگو شده و با حرکتی لاکپشت‌وار تلاش شده است تا جای ممکن مرتفع شود. اساسی‌ترینش این که تئاتر همواره، به شکل عام در سطح جامعه و به شکل خاص در حوزه فرهنگی، اولویت چندم بوده است. در همین نمایش، من طراحی صحنه متفاوتی داشتم اما به علت اجرا شدن دو نمایش در یک شب در یک سالن و با اختلاف کمتر از یک ساعت، رو به مینیمالیسم آوردم که البته بد نشد و باید گفت یک انتخاب زیبایی‌شناختی شد نه یک اجبار.»
تارا برزی که از حضور زهرا ‌پرهون، فروزان ‌حسینی و محمد ‌دهملایی به عنوان بازیگر اسفاده می‌کند در پاسخ به این که آیا برای هدایت بازیگران در مسیر رسیدن به نقش با چالشی در طول تمرین مواجه بود؟ گفت: «هدایت بازیگر در این‌جا، هدایت کشفی است. بازیگر به صورت کنترل‌شده رها می‌شود تا به کشف برسد. شاید در ابتدا از هدایت احساسی و هدایت فرمی استفاده شود ولی در کشف است که بازیگر و حتی کارگردان به نتیجه می‌رسند. کارگردان همراه با بازیگر، مسیر را طی می‌کند تا با هم به نتیجه برسند. در این اثر و متن، زندگی درونی بازیگر یعنی حرکت اصلی از ذهن و احساس شخصیت رخ می‌دهد و بعد بدن به حرکت درمی‌آید. ما این‌جا باید واقعیت‌های درونی یک انسان را به نمایش بگذاریم؛ با هدایت احساسی که این‌جا دلت می‌شکند یا آن‌جا غمگین می‌شوی و یا این که با هدایت فرمی و میزانسنی، ما فقط به درونی تهی می‌رسیم. حتی سکوت در این اثر از جریانی درونی تغذیه می‌شود.»

او در مورد حضور آرش دادگر، کارگردان شناخته‌شده تئاتر به عنوان مشاور کارگردان و نقش و تاثیر او در مدیریت چالش‌های اجرایی، برقراری توازن میان فرم و محتوا و رسیدن به انسجام نهایی در اجرا گفت:«مشاور من، آرش دادگر، جهان‌بینی و شیوه اجرایی مشخص خود را دارد که ازجمله شامل ساختار و طراحی صحنه، بدن بازیگر، میزانسن، ریتم و انرژی بیرونی و فاصله گرفتن از احساس‌گرایی مستقیم و... است. دغدغه‌های من در این اثر به عنوان کارگردان؛ سکوت‌های معنادار، ابهام به جای پاسخ، تغییرات درونی شخصیت، اعتماد به تماشاگر و مینیمالیسم در اجرا بود. در مورد مینیمالیسم در اجرا سریع به نتیجه رسیدیم و در مورد بقیه موارد آرش دادگر سعی در درک این موارد داشت چرا که مجبور نبود مثل من فکر کند. او می‌دانست چه زمانی نباید در هویت اثر دخالت کند. مطمئنا با سلیقه شخصی‌اش متفاوت است و سعی نکرد اثر را شبیه آثار خودش کند و «البته ردپایی از خودش به جا گذاشت.» به عبارتی پی برد نمی‌تواند جهان موراکامی را به جهان خودش تبدیل کند. موراکامی نتیجه نمی‌گیرد، او شخصیت را در درون خودش رها می‌کند، در جایی که زندگی ادامه دارد، در حالی که نه هیچ‌چیز حل شده و نه بحران به پایان رسیده است.» 

تارا برزی در پایان در پاسخ به این که چرا تماشاگر باید به تماشای این اثر نمایشی بنشیند، گفت: «همه ما چیزی را از دست داده‌ایم که هنوز در زندگی‌مان حضور دارد. گاهی یک گفت‌وگوی ساده، گذشته‌ای را بیدار می‌کند که تصور می‌کردیم تمام شده است. «باران نم‌نم خواهد بارید» درباره خاطره، فقدان و آن چیزهایی است که هرگز کاملاً از ما جدا نمی‌شوند. نمایشی آرام، شاعرانه و عمیق، برای کسانی که دوست دارند بیش از تماشا، تجربه کنند و اگر اهل پرسش باشند، این نمایش ناامیدشان نخواهد کرد.»

«مرثیه‌ای برای سه دلقک» روایتی استعاری از انتخاب، هویت و تعلق است؛ جایی که سه شخصیت در آستانه تصمیمی قرار می‌گیرند که هیچ پاسخ ساده‌ای برای آن وجود ندارد. میان ماندن و رفتن، عشق و بقا، هر انتخاب بهایی دارد و هر سکوت، پرسشی تازه می‌آفریند.
در خلاصه‌ی داستان چنین آمده است: " شاید هیچ تصمیمی درست یا غلط نباشد؛ فقط هر انتخاب، مرثیه‌ای برای چیزی است که پشت سر می‌ماند."

در این اثر نمایشی امیر جنانی، ساغر تاجیک و مصطفی پوریوسف ایفای نقش می‌کنند. این نمایش تعاملی، مخاطب را تنها به تماشای یک داستان دعوت نمی‌کند؛ او را به بخشی از این مواجهه تبدیل می‌کند تا شاید پاسخ خود را به یکی از دشوارترین پرسش‌های زندگی پیدا کند.

این گروه فعال نمایشی پیش‌تر در ترکیه با نمایش هایی نظیر " بخش زنان"، " بندناف"، "خوب باش" فعالیت تئاتری ایرانیان در خارج از ایران را ادامه دادند. اجرای نمایش
" مرثیه‌ای برای سه دلقک" جمعه ۰۲ مرداد اجرای خود را در استانبول آغاز خواهد کرد.

بازیگر نمایش «باران نم‌نم خواهد بارید» براین باور است که رنج در این اثر هرگز به شکل مستقیم بیان نمی‌شود بلکه در سکوت‌ها و رفتار‌های ظریف شخصیت‌ها خودش را نشان می‌دهد.
فروزان حسینی بازیگر نمایش «باران نم‌نم خواهد بارید» به نویسندگی شهرام احمدزاده با کارگردانی تارا برزی که در سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان روی صحنه است، در گفت و گو با خبرنگار خبرگزاری آنا درباره نقش خود در این اثر توضیح داد و در تشریح ابعاد شخصیتی که ایفاگر آن است، گفت: «شخصیتی که بازی می‌کنم، زنی است که سال‌ها با زخمی از گذشته زندگی کرده؛ ترومایی که ریشه در کودکی او دارد و هنوز بر انتخاب‌ها، روابط و نگاهش به جهان تأثیرگذار است. جذابیت این نقش برای من در این بود که این رنج هرگز به شکل مستقیم بیان نمی‌شود، بلکه در سکوت‌ها، مکث‌ها و رفتار‌های ظریف شخصیت، خودش را نشان می‌دهد.»
این بازیگر درباره نحوه مواجهه با فضای سورئال نمایش و حفظ پیوستگی اجرا، توضیح داد: «تلاش می‌کنم موقعیت و احساس شخصیت را کاملاً واقعی تجربه کنم. وقتی احساس واقعی باشد، جهان سورئال نمایش هم برای مخاطب باورپذیر می‌شود. برای من ورود به این فضا بیشتر از طریق ریتم، سکوت‌ها و تمرکز روی لحظه اتفاق می‌افتد.»
او تعامل با تارا برزی در مقام کارگردان برای رسیدن به نگاهی مشترک در اجرا‌ها را مثبت ارزیابی کرد و گفت: «تارا برزی از همان ابتدای تمرین‌ها نگاه مشخصی نسبت به جهان نمایش داشت، اما در عین حال فضای گفت‌و‌گو و کشف را برای بازیگر باز می‌گذاشت. در طول اجرا‌ها هم مدام جزئیات را مرور می‌کنیم و اگر تغییری قرار باشد اتفاق بیفتد، در راستای حفظ جهان اثر است، نه صرفاً متفاوت بودن. همین گفت‌وگوی مداوم باعث شده نقش همچنان زنده و پویا بماند.»
بازیگر نمایش «باران نم‌نم خواهد بارید» در پاسخ به پرسشی درباره چالش‌های حفظ تمرکز در لحظات تعلیق و انرژیِ متغیر مخاطبان، سکوت را عنصری فعال در این اثر خواند و گفت: «هر دو چالش وجود دارد، اما فکر می‌کنم تفاوت انرژی مخاطبان جذاب‌ترین بخش اجرای زنده است. سکوت در این نمایش یک عنصر فعال است و اگر تمرکز از بین برود، تأثیر آن هم از دست می‌رود. در عین حال، هر شب مخاطبان واکنش متفاوتی دارند و همین باعث می‌شود هر اجرا تجربه‌ای تازه باشد.»
حسینی در پایان با تأکید بر لزوم صداقت در بازیگری به عنوان ابزاری برای ایجاد پیوند میان تماشاگر و فضای انتزاعی نمایش بیان کرد: «فکر می‌کنم صداقت مهم‌ترین ابزار بازیگر است. اگر احساسات شخصیت را بدون تصنع و با باور اجرا کنم، مخاطب حتی در فضایی انتزاعی هم می‌تواند با او همدلی کند. هدف من این است که فضایی ایجاد شود که هر تماشاگر بتواند تجربه و برداشت شخصی خودش را از نمایش داشته باشد. این نقش برای من صرفاً یک شخصیت نمایشی نیست؛ سفری است به لایه‌هایی از انسان که شاید در زندگی روزمره کمتر فرصت دیدنشان را داشته باشیم. اگر نمایش بتواند حتی برای لحظه‌ای مخاطب را به تأمل درباره خاطره، تنهایی و امید دعوت کند، فکر می‌کنم به هدفمان رسیده‌ایم.»

محمد دهملایی، بازیگر نمایش «باران نم‌نم خواهد بارید» با اشاره به چالش‌های بازی در فضایی انتزاعی و مینی‌مالیستی گفت: بازیگر باید بتواند جزیره تنهایی شخصیت خود را در میان تلاطم حضور تماشاگران حفظ کند و با تمرکز بر زیرمتن، سکوت‌ها و مفاهیم اثر، ارتباطی عمیق با مخاطب برقرار کند.
به گزارش خبرنگار هنر و موسیقی باشگاه خبرنگاران توانا؛ محمد دهملایی بازیگر تئاتر این شب‌ها با نمایش «باران نم‌نم خواهد بارید» به نویسندگی شهرام احمدزاده و کارگردانی تارا برزی در سالن استاد انتظامی روی صحنه است.
دهملایی که با درکی عمیق از اتمسفر سرد و فضای مینی‌مالیستی این اثر، چالش‌های بازیگری در چنین بستری را واکاوی کرده است، درباره شخصیت خود در این نمایش می‌گوید: «نقش یک نویسنده گوشه‌گیر به اسم جان را ایفا می‌کنم که موقع نگارش اثر جدیدش به یک گره فکری برخورد کرده است.»
او با اشاره به دشواری‌های مواجهه با جهان انتزاعی اثر و حفظ ارتباط با تماشاگر در عین رعایت ایجاز نمایشی می‌افزاید: «با تمرکز روی زیرمتن و مفهوم و ارجاعات نمایش، می‌توان بر فضای جاری غلبه کرد و آن را به شکلی ملموس برای مخاطب بازتعریف کرد. در واقع، آنچه به این فضای انتزاعی جان می‌بخشد، نه تکیه بر دیالوگ‌های پرطمطراق، که توجه به عمق مفاهیمی است که در پسِ هر سکوت نهفته است.»
این بازیگر همچنین درباره فرآیند همکاری با تارا برزی و نحوه تعامل گروهی برای تحقق نگاه کارگردان در مقام خالق اثر تصریح می‌کند: «هم من و هم کل گروه تعامل بسیار خوبی با ایشان داریم. نگاه تارا برزی به متن، نگاهی جست‌وجوگرانه و در عین حال دقیق است. مثل روند خلق هر اثر هنریِ اصیل، ما همواره مشغول بازنگری و اعمال تغییرات جزئی هستیم تا روح اثر در هر اجرا زنده‌تر و پویاتر از شب گذشته جریان یابد.»
به گفته دهملایی، یکی از چالش‌های اصلی در نمایش‌هایی با فرم انتزاعی، حفظ ریتم درونی و تمرکز بر جزئیات رفتاری در مواجهه با انرژی غیرقابل پیش‌بینی مخاطبان است. او می‌گوید: «به‌خاطر ویژگی‌های خاص این نمایش و ساختار به‌شدت درونی آن، حفظ تمرکز بر متن و اجرا، انرژی به‌مراتب بیشتری طلب می‌کند. در واقع، بازیگر باید بتواند جزیره‌ تنهایی شخصیت خود را در میان تلاطم حضور تماشاگران حفظ کند.»
این هنرمند با اشاره به اهمیت صداقت در بازیگری و چگونگی ایجاد پیوند حسی میان تماشاگر و شخصیت‌هایی که در فضایی سرد و غریب زندگی می‌کنند، توضیح می‌دهد: «هرچه تلاش برای زیستن در شرایط دشوار کاراکتر بیشتر باشد، تماشاگر بیشتر همذات‌پنداری می‌کند و پیوند حسی با او مستحکم‌تر می‌شود. هدف نهایی ما این است که مخاطب، نمایش را نه به مثابه یک ساختار انتزاعی بیگانه، بلکه به عنوان تجربه‌ای انسانی و مشترک درک کند؛ تجربه‌ای که او را به لایه‌هایی از خود و خاطراتش بازمی‌گرداند.»
محمد دهملایی در پایان سخنانش می‌گوید: «نمایش «باران نم‌نم خواهد بارید» کوششی است برای گشودن دریچه‌ای تازه به جهان پر ابهام انسان معاصر؛ نمایشی که در آن سکوت، بلندتر از فریاد سخن می‌گوید و مخاطب را در تعلیقی میان واقعیت و خیال با خود همراه می‌سازد.»
نمایش «باران نم‌نم خواهد بارید» هر شب ساعت ۱۹ در سالن استاد انتظامی روی صحنه است و علاقه‌مندان می‌توانند برای تهیه بلیت این اثر به سایت تیوال مراجعه کنند.

نمایش «کلوچه‌های خدا»، بر اساس کتابی به همین نام نوشته کلر ژوبرت، به نویسندگی، طراحی و کارگردانی آرش شریف‌زاده، دوباره به صحنه مرکز تئاتر کانون بازگشته است. در خلاصه این نمایش آمده است: خرس کوچولو در سفری پر از شگفتی، معنای مهربانی، همدلی و دوستی را کشف می‌کند؛ قصه‌ای شیرین که هم کودکان را سرگرم می‌کند و هم لبخند را به چهره بزرگ‌ترها می‌آورد.
گیتی‌خاننه، مجری پیش‌کسوت کودک و نوجوان از هانواده‌ها خواسته‌ها بچه‌ها را به تماشای این نمایش زیباببرند.
زمان‌اجرای این نمایش تا پایان مرداد ۱۴۰۵ ساعت ۱۸ در مرکز تولید تئاتر و تئاتر عروسکی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در پارک لاله تهران خواهد بود.
منبع: پایگاه خبری کودک و نوجوان کانون پرورش فکری کودک و نوجوان

نمایش «هملت قاتل» به نویسندگی یگانه محمدی و مسعود طیبی و کارگردانی مسعود طیبی، پس از یک دوره اجرای موفق در مجموعه تئاتر شهر و اجرا در جشنواره بین المللی تئاتر ETHOS، در دور دوم اجراهای خود، از چهارشنبه ۳۱ تیرماه ۱۴۰۵ در خانه نمایش مهرگان میزبان مخاطبان می‌شود. تهیه کنندگی این اثر نمایشی را سمیه طیبی بر عهده دارد.

علی یعقوبی تنها بازیگر این دور از اجراهای این نمایش ۴۰ دقیقه‌ای است. این اثر نمایشی در دور اول اجراهای خود با بازی خود مسعود طیبی روی صحنه رفته بود.

«هملتِ قاتل» روایت معاصر و فشرده‌ای از تراژدی شکسپیر است که مناسبات قدرت، خشونت نمادین، و مسئولیت فردی را در بستر شهریِ امروز بازمی‌سنجد. اجرا با طراحی صحنه مینیمال و تمرکز بر بازی بازیگر و موسیقی/افکت‌های آکوستیک، تجربه‌ای نزدیک و پرتنش برای تماشاگر رقم می‌زند.

دیگر عوامل این این نمایش عبارتند از گروه کارگردانی: سپهر رضایی، یاس ‌یابنده‌‌ذر، طراح نور: رضا خضرایی، طراح صحنه: مسعود ‌طیبی، طراح لباس: علیرضا ‌بهروز، طراح ماسک، ساخت ماسک، قطعات: بتثابه ‌نعیمائی، میکس و مسترینگ موسیقی: محمدجواد ‌بهروز، عکاس: علیرضا ‌آذری ‌راد، طراح پوستر: محمدجواد ‌بهروز، مدیر روابط عمومی: پارسا اسماعیلی و مجری طرح: آکادمی ‌هنرهای ‌نمایشی ‌میزانسن.

پیش فروش ۳ روز نخست دور دوم «هملت قاتل» با ۲۵٪ تخفیف در سایت تیوال آغاز شده و علاقمندان این نمایش می‌توانند جهت تهیه بلیت اقدام کنند.

اجرای آغازین این اثر نمایشی چهارشنبه ۳۱ تیرماه ۱۴۰۵، ساعت ۲۰:۴۵ در خانه نمایش مهرگان، سالن شماره ۳ روی صحنه خواهد رفت.

دور سوم نمایش کمدی - فلسفی «هیپوکامپوس» با کارگردانی میثم عبدی و تهیه‌کنندگی عباس جمشیدی، در سالن جوانمرد خانه تئاتر روی صحنه می‌رود.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی گروه، نمایش کمدی - فلسفی «هیپوکامپوس» به نویسندگی امید ‌طاهری و کارگردانی میثم عبدی و تهیه کنندگی عباس جمشیدی، پس از پشت سر گذاشتن ۲ دوره اجراهای عمومی، دور سوم اجراهای خود را از روز چهارشنبه، ۳۱ تیر در سالن تازه تاسیس جوانمرد خانه تئاتر آغاز می‌کند.
نمایش کمدی - فلسفی «هیپوکامپوس» در دور جدید اجرا، هر شب ساعت ۲۲ روی صحنه می‌رود.
در خلاصه نمایش آمده است: «- خوابیده؟ + آره خوابه - چطور می‌تونه اینقدر راحت بخوابه؟+ ما از کجا می‌دونیم راحت خوابیده یا نه؟»
منصور ‌اسکندری، گلاره اسلامی مجید ‌اقبالی، افق ‌ایرجی، مهرناز ‌بختیاری، مینا ‌شجاعیان، مرتضی ‌علی‌دادی و حامد ‌قنبری بازیگران این اثر نمایشی هستند.
همچنین مجری طرح: علی ‌نصر، مشاور کارگردان: مسعود ‌صالحی،مشاور پروژه و صدا بازیگر: علی جعفری، طراح صحنه: منا ‌رمضانی، طراح لباس: مهتاب مرسل‌پور، آهنگساز: عرفان ‌بیات، طراح صدا: میثم عبدی، مهندسی صدا: مهبد ‌مقدم، طراح پوستر: عرفان بیات، منشی صحنه: گلاره ‌اسلامی، مدیر صحنه: سیدعلی حسینی، تبلیغات مجازی: رومینا سندگل‌زاده، دستیار صحنه: نوید مختاری، مدیر روابط عمومی و رسانه: امیر پارسائیان‌مهر دیگر عوامل این اثر نمایشی هستند.
علاقه‌مندان برای تهیه بلیت و کسب اطلاعات این نمایش می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

سینا سلیمی معتقد است «بزم پادشاه پروانه» از دل دغدغه‌های امروز متولد شده، اما مفاهیمی چون ترس، تنهایی، قدرت و جست‌وجوی معنا، فراتر از زمان و جغرافیا هستند و می‌توانند با هر مخاطبی ارتباط برقرار کنند.

سینا سلیمی، نویسنده نمایش «بزم پادشاه پروانه» در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری آنا درباره شکل‌گیری ایده این اثر و بازنویسی آن برای اجرای دوباره، گفت:
«بزم پادشاه پروانه» از یک داستان آغاز نشد؛ از یک تصویر آغاز شد. تصویری که مدت‌ها در ذهنم ماند و مرور شد و به‌تدریج شخصیت‌ها، روابط و جهان نمایش را با خودش آورد.

او درباره تغییرات نسخه جدید نمایش پس از اجرای نخست، اظهار کرد:
بعد از اجرا، بیشتر از اینکه متن را بازنویسی کنم، دوباره به آن گوش دادم. اجرای اول به من نشان داد بعضی لحظه‌ها هنوز ظرفیت بیشتری برای نفس کشیدن دارند. تغییرات نسخه جدید بیشتر در مسیر عمیق‌تر شدن روابط و دقیق‌تر شدن ریتم نمایش بود، نه تغییر کلی جهان آن.

سلیمی در پاسخ به سوالی درباره محو شدن مرز میان واقعیت و استعاره در این نمایش، بیان کرد:
از ابتدا تصمیم نداشتم مرز روشنی میان واقعیت و استعاره بکشم. جهان نمایش خودش این مرزها را کم‌رنگ کرد. وقتی شخصیت‌ها در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که با منطق روزمره قابل توضیح نیست، استعاره دیگر یک ابزار نیست؛ بخشی از واقعیت آن جهان است.

این نویسنده درباره آنچه دوست دارد پس از پایان نمایش در ذهن مخاطب باقی بماند، گفت:
پاسخ‌ها عمر کوتاهی دارند؛ پرسش‌ها ماندگارترند. دوست دارم نمایش، به جای یک جواب، پرسشی را با تماشاگر به خانه بفرستد.

او درباره تعامل نویسنده و کارگردان در روند تولید این اثر نیز توضیح داد:
تمرین‌ها برای من ادامه نوشتن بودند. متن در طول تمرین تغییر کرد، اما نه برای اینکه عوض شود؛ برای اینکه دقیق‌تر شنیده شود. هر اجرا چیزهایی را به نویسنده یادآوری می‌کند که پشت میز نوشتن دیده نمی‌شوند.

سلیمی در معرفی «بزم پادشاه پروانه» به مخاطبانی که هنوز آن را ندیده‌اند، عنوان کرد:
«بزم پادشاه پروانه» دعوتی است به سفری میان رؤیا و واقعیت؛ جایی که هیچ‌چیز آن‌قدر که به نظر می‌رسد، قطعی نیست.

او درباره جهان‌شمول بودن دغدغه‌های این نمایش نیز گفت:
«بزم پادشاه پروانه» از دل امروز متولد شده، اما دغدغه‌هایی مثل ترس، تنهایی، قدرت و جست‌وجوی معنا به زمان یا جغرافیای خاصی تعلق ندارند. اگر نمایش بتواند این دغدغه‌های انسانی را صادقانه روایت کند، می‌تواند در هر زمان و برای هر مخاطبی معنا پیدا کند.

سینا سلیمی در پایان، در پاسخ به این پرسش که اگر قرار باشد مخاطب تنها یک جمله از نمایش را با خود به خانه ببرد، آن جمله چه باشد، گفت:
اگر قرار باشد فقط یک جمله با مخاطب بماند، دوست دارم این باشد: «گاهی برای عبور از رنج‌های بیرون، باید از مرزهای درونمان عبور کنیم.»

برنا - گروه فرهنگ و هنر؛ آریو راقب کیانی، مترجم و کارگردان نمایشنامه «صداها»، با اشاره به چالش‌های برگردان این اثر شاعرانه می‌گوید در ترجمه تلاش کرده است ضمن حفظ جهان فکری سوزان گریفین، متنی روان و قابل اجرا برای مخاطب فارسی‌زبان ارائه دهد.

به گزارش خبرنگار گروه فرهنگ و هنر برنا؛ نمایشنامه‌ صداها (Voices) نوشته سوزان گریفین، برای نخستین‌بار در ایران به زبان فارسی ترجمه و با کارگردانی آریو راقب کیانی روی صحنه بوتیک هنر ایران در تاریخ ۲۶ تیر ساعت ۱۷:۳۰ نمایشنامه خوانی می‌گردد. این اثر که یکی از تجربه‌های متفاوت در نمایشنامه‌نویسی معاصر آمریکا محسوب می‌شود، نه بر پایه روایت خطی، بلکه بر اساس چندصدایی و پژواک درونی شخصیت‌ها شکل گرفته است. گریفین در این نمایشنامه، زندگی پنج زن با گذشته‌ها، زخم‌ها و دغدغه‌های متفاوت را به هم پیوند می‌دهد تا از تنهایی، هویت، فقدان، عشق و جست‌وجوی معنا سخن بگوید. آریو راقب کیانی که پیش‌تر در حوزه ترجمه، کارگردانی و مطالعات نمایشی فعالیت داشته، در این گفت‌وگو درباره چرایی انتخاب «صداها»، مواجهه با جهان فکری سوزان گریفین، چالش‌های ترجمه این متن شاعرانه و نگاه خود به اجرای نمایشنامه‌خوانی صحبت می‌کند. 

۱. چه چیزی در نمایشنامه «صداها» شما را به عنوان مترجم و کارگردان جذب کرد که تصمیم گرفتید این اثر را برای مخاطب ایرانی معرفی کنید؟
آنچه در وهله اول من را به سمت نمایشنامه «صداها» جذب کرد، جهان زنانه و انسانی این اثر بود. سوزان گریفین توانسته است پنج روایت کاملاً مستقل را کنار هم قرار دهد؛ پنج زنی که هر کدام گذشته، زخم‌ها، ترس‌ها و تجربه زیسته متفاوتی دارند، اما در لایه‌ای عمیق‌تر، صداهای آنها به یکدیگر پیوند می‌خورد و تصویری مشترک از تجربه انسانی شکل می‌دهد. برای من، این چندگانگی روایت‌ها بسیار جذاب بود؛ چرا که نمایشنامه نشان می‌دهد اگرچه دردها و مسیر زندگی افراد متفاوت است، اما احساساتی مانند تنهایی، جست‌وجوی هویت، فقدان، امید و تلاش برای دوباره ساختن زندگی، تجربه‌هایی مشترک هستند. فکر می‌کنم این وجه از نمایشنامه می‌تواند برای مخاطب ایرانی، به‌ویژه زنان، زمینه‌ای برای همذات‌پنداری ایجاد کند؛ زیرا بسیاری از این تجربه‌ها محدود به یک جغرافیا یا فرهنگ خاص نیستند و ریشه در مسائل انسانی دارند. در واقع، «صداها» برای من فقط روایت پنج زن نیست؛ بلکه تلاشی است برای شنیدن صداهایی که شاید در طول تاریخ کمتر شنیده شده‌اند.

۲. این نمایشنامه روایت پنج زن با تجربه‌های متفاوت است؛ زنانی که حتی مستقیماً با یکدیگر گفت‌وگو نمی‌کنند. به نظر شما نقطه اتصال این شخصیت‌ها چیست؟
به نظر من نقطه اتصال این پنج زن، بیش از آنکه در شباهت ظاهری زندگی‌هایشان باشد، در تجربه‌های مشترکی است که از سر می‌گذرانند. هر کدام از این شخصیت‌ها از زاویه‌ای متفاوت با پرسش‌هایی اساسی درباره چیستی خانواده، جایگاه زن در جامعه، مسیر گذار از دختر بودن تا زن شدن و سپس مواجهه با پیری و بازتعریف هویت خود روبه‌رو هستند. مسائلی مانند ازدواج، انتظارات اجتماعی از زنان، مواجهه با ساختارشکنی و تابوشکنی، و تلاش برای انتخاب مسیری متفاوت، بخش‌هایی از تجربه مشترک آنهاست. این زنان هر کدام به شکلی با تنهایی در یک جامعه گاه بی‌رحم مواجه می‌شوند و تلاش می‌کنند در بزنگاه‌های مهم زندگی، راهی برای ادامه دادن، بازتعریف خود و بیرون کشیدن گلیمشان از آب پیدا کنند. به همین دلیل، اگرچه داستان‌های فردی آنها متفاوت است، اما در عمق، همه آنها در جست‌وجوی یک پاسخ مشترک هستند: اینکه یک زن چگونه می‌تواند صدای خودش را پیدا کند و جایگاه انسانی خود را در جهانی که گاهی تلاش می‌کند او را تعریف و محدود کند، دوباره به دست آورد و زیست بهتر و بهینه ای داشته باشد.

۳. ترجمه یک متن نمایشی که زبان آن شاعرانه و مبتنی بر ریتم و موسیقی کلمات است، چه چالش‌هایی برای شما ایجاد کرد؟ آیا در ترجمه تلاش کردید بیشتر به وفاداری ادبی پایبند باشید یا قابلیت اجرایی متن را در اولویت قرار دادید؟ 
یکی از مهم‌ترین چالش‌های ترجمه «صداها»، حفظ روح شاعرانه و موسیقی درونی متن بود. متن اصلی نمایشنامه در قالب نظم نوشته شده است، اما با توجه به ضرورت‌های اجرایی و برای ایجاد ارتباط روان‌تر میان بازیگر و مخاطب فارسی‌زبان، تصمیم گرفتم ترجمه را به نثر نمایشی نزدیک کنم. البته این تغییر به معنای فاصله گرفتن از جهان شعری اثر نبود؛ تلاش اصلی این بود که ریتم، لحن، تکرارها، مکث‌ها و موسیقی پنهان در کلام حفظ شود. به عبارت دیگر، به جای انتقال صرفِ شکل ظاهری شعر، تلاش کردم روح موسیقایی و عاطفی زبان به فارسی منتقل شود. در ترجمه یک اثر نمایشی، به‌خصوص متنی مانند «صداها» که بخش مهمی از معنا در چگونگی بیان و شنیده شدن کلمات شکل می‌گیرد، مترجم باید میان وفاداری به متن مبدأ و قابلیت اجرا در زبان مقصد تعادل برقرار کند. هدف من این بود که مخاطب فارسی‌زبان نه فقط داستان، بلکه کیفیت شنیداری و احساسی این صداها را نیز تجربه کند.

۴. شما همزمان مترجم و کارگردان این اثر هستید. آیا این دو نقش در فرآیند تولید به شما کمک کرد یا گاهی باعث ایجاد چالش شد؟
قطعاً همزمانی نقش مترجم و کارگردان، چالش‌های خاص خودش را داشت. در یک سو، مسئولیت من حفظ جهان فکری، لحن و ساختار اصلی اثر بود و در سوی دیگر، به عنوان کارگردان باید به این موضوع فکر می‌کردم که این متن چگونه می‌تواند با مخاطب فارسی‌زبان ارتباط برقرار کند. در فرآیند کار، در برخی بخش‌ها نیاز بود به دنبال معادل‌ها و نشانه‌های فرهنگی قابل درک برای مخاطب ایرانی باشیم. البته این به معنای ایرانیزه کردن اثر یا تغییر دادن هویت اصلی نمایشنامه نیست؛ بلکه هدف ایجاد یک فضای آشناپندارانه برای مخاطب است تا بتواند با تجربه‌های شخصیت‌ها ارتباط عاطفی برقرار کند، در حالی که روح و وفاداری به متن حفظ شود. به نظر من یکی از دشوارترین بخش‌های این پروژه، پیدا کردن همین نقطه تعادل بود؛ تعادلی میان وفاداری به متن سوزان گریفین و ضرورت‌های اجرایی یک اثر که قرار است در بستر فرهنگی دیگری شنیده و دیده شود.

۵. در اجرای شما پنج بازیگر زن، پنج صدای متفاوت را نمایندگی می‌کنند. برای هدایت بازیگران، بیشتر روی چه مؤلفه‌ای تأکید داشتید؛ شخصیت‌پردازی، حس، ریتم یا ارتباط با مخاطب؟
در فرآیند تمرین و آماده‌سازی، روی همه مؤلفه‌ها به صورت همزمان کار کردیم؛ از جمله لحن، ریتم، حس و کیفیت بیان. اما برای من، نقطه آغاز همیشه شخصیت‌پردازی است. اعتقاد دارم تا زمانی که بازیگر به شناخت درستی از جهان درونی، گذشته، دغدغه‌ها و تضادهای یک شخصیت نرسد، سایر عناصر اجرایی نمی‌توانند به شکل دقیق و باورپذیر شکل بگیرند. بنابراین در این اجرا تلاش کردیم ابتدا شناسنامه‌ای روشن و دقیق از هر کاراکتر به دست بیاوریم؛ اینکه این زن کیست، چه تجربه‌ای پشت سر گذاشته، چه چیزی او را به نقطه‌ای که در نمایش می‌بینیم رسانده و چه صدایی از درون او می‌آید. وقتی هویت و منطق درونی شخصیت برای بازیگر روشن شود، به تدریج لحن، ریتم، مکث‌ها و حتی شیوه ارتباط او با مخاطب نیز پیدا می‌شود. در تمام کارهایی که انجام می‌دهم، شخصیت‌پردازی برای من زیربنای اصلی کار است؛ زیرا معتقدم بازیگر زمانی می‌تواند یک شخصیت را زنده کند که ابتدا آن را عمیقاً فهمیده باشد، نه اینکه صرفاً آن را اجرا کند.

۶. یکی از ویژگی‌های «صداها» تبدیل شدن صداهای فردی به یک کُر جمعی در پایان نمایش است. این پایان‌بندی چه مفهومی برای شما دارد؟
به اعتقاد من، پایان نمایش و تبدیل شدن این صداهای پراکنده به یک کُر جمعی، می‌تواند به تعداد تماشاگران، معناها و دریافت‌های متفاوتی داشته باشد؛ زیرا تئاتر اساساً یک تجربه شخصی است و هر مخاطب بر اساس زیست، خاطرات، تجربه‌ها و جهان ذهنی خودش با اثر مواجه می‌شود. اما از منظر کارگردانی، این لحظه برای من نقطه‌ای است که چندصدایی منفرد هر زن، به یک هم‌صدایی مشترک تبدیل می‌شود. پنج روایت جدا، پنج تجربه فردی و پنج مسیر متفاوت، در نهایت به صدایی واحد می‌رسند. 

۷. مخاطب ایرانی امروز با تجربه‌های اجتماعی و فرهنگی متفاوتی وارد سالن می‌شود. فکر می‌کنید چه بخش‌هایی از «صداها» می‌تواند با تجربه زیسته مخاطب ایرانی ارتباط برقرار کند؟
برای مخاطب ایرانی، به‌ویژه زنان، لحظاتی که این زنان با بحران مواجه می‌شوند، با محدودیت‌ها روبه‌رو می‌شوند و ناچارند با تنهایی خود مواجه شوند، نقاطی است که متن می‌تواند قرابت معنایی پیدا کند. فکر می‌کنم مخاطب ایرانی زمانی که با این پنج صدا مواجه می‌شود، ممکن است بخشی از تجربه زیسته خود یا اطرافیانش را در آنها بازشناسی کند؛ و همین امکان همذات‌پنداری است که می‌تواند یک متن متعلق به فرهنگ دیگر را به تجربه‌ای شخصی و نزدیک تبدیل کند. درست است که «صداها» درباره زنان آمریکایی دهه ۷۰ است، اما درباره تجربه انسانی زن بودن، انتخاب کردن، مقاومت کردن و شنیده شدن، برای مخاطب امروز هم حرف دارد. 

۸. این اجرا نخستین معرفی رسمی این نمایشنامه در زبان فارسی است. فکر می‌کنید ترجمه و اجرای این اثر چه جایگاهی در آشنایی مخاطبان ایرانی با ادبیات نمایشی معاصر جهان دارد؟
به نظرم یکی از وظایف ترجمه در حوزه ادبیات نمایشی، صرفاً انتقال یک متن از زبانی به زبان دیگر نیست؛ بلکه ایجاد یک گفت‌وگو میان فرهنگ‌ها و تجربه‌های انسانی متفاوت است. بسیاری از آثار ارزشمند در ادبیات نمایشی جهان وجود دارند که به دلایل مختلف کمتر به مخاطب فارسی‌زبان معرفی شده‌اند و ترجمه و اجرای آنها می‌تواند افق‌های تازه‌ای برای مخاطب و هنرمندان ایجاد کند. "صداها" از این منظر اهمیت دارد که با وجود تعلق به یک بستر فرهنگی مشخص که در ظاهر از فرهنگی ایرانی دور به نظر می‌رسد، به موضوعاتی می‌پردازد که محدود به یک جامعه خاص نیستند؛ موضوعاتی مانند هویت، تنهایی، خانواده، بحران‌های فردی و اجتماعی و تلاش انسان برای پیدا کردن جایگاه خود در جهان. امیدوارم این ترجمه و اجرا بتواند فقط معرفی یک نمایشنامه نباشد، بلکه زمینه‌ای برای شناخت بیشتر مخاطب ایرانی از جریان‌های متفاوت نمایشنامه‌نویسی معاصر جهان و همچنین ایجاد انگیزه برای ترجمه و اجرای آثار ارزشمند دیگری باشد که کمتر فرصت دیده شدن پیدا کرده‌اند.

۹. اگر بخواهید «صداها» را در یک جمله برای مخاطبی که هنوز آن را ندیده معرفی کنید، چه می‌گویید؟
در یک جمله سخت است ولیکن، «صداها» سفری است از منِ فردی زنانه به ما‌ی جمعی و محلفی است درباره چگونه شنیدن؛ شنیدن زنانی که هر کدام داستانی متفاوت دارند، اما وقتی کنار هم قرار می‌گیرند، تصویری مشترک از انسان، رنج، مقاومت و امید می‌سازند.

منبع: خبرگزاری برنا

نمایشنامه «خدای کشتار» اثر یاسمینا رضا، با ترجمه مائده طهماسبی و کارگردانی پرهام پاسیار در قالب اجرای نمایشنامه‌خوانی در خانه نمایش مهرگان روی صحنه می‌رود. دراماتورژی این اجرا بر عهده عرشیا صدری است.

در خلاصه این اثر آمده: دو زوج برای گفت‌وگویی متمدنانه و حل یک اختلاف در کنار هم قرار می‌گیرند؛ اما هرچه زمان می‌گذرد، فضای آرام جلسه به چالشی پیچیده و غیرمنتظره بدل می‌شود و مرز میان ظاهرِ آراسته و واقعیتِ پنهان روابط انسانی کم‌کم از بین می‌رود.

عرشیا صدری، پانیذ حامدی، شهریار کریمیان و نسیم نیکو نقش خوانان این نمایشنامه‌خوانی هستند.

دیگر عوامل این اجرا عبارتند از مشاور کارگردان: پانیذ ‌حامدی، دستیاران کارگردان: عرشیا ‌صدری، مهنوش ‌سلیمانی، برنامه ریز: ابوالفضل ‌شریفی، مجری طرح: امین ‌اسلامی، مدیر هنری: محمدسجاد ‌رشیدی، روابط عمومی: ابوالفضل شریفی، عرشیا صدری، مشاور رسانه: پارسا ‌اسماعیلی، گروه هنری: بازی به وقت شب، سرپرست گروه: پرهام ‌پاسیار، مدیر پروژه: علیرضا ‌ابوطالبی، اتاق فرمان و عوامل فنی: حمید ‌سلامی، امیرحسین ‌محمدی.

نمایشنامه‌خوانی «خدای کشتار» به کارگردانی پرهام پاسیار، شنبه ۲۷ تیر، ساعت ۲۱ در سالن شماره۳ خانه نمایش مهرگان روی صحنه خواهد رفت و علاقه‌مندان جهت تهیه بلیت این اثر می‌توانند به سایت تیوال مراجعه نمایند.

نمایش «برای فروش» به نویسندگی سهند خیرآبادی و کارگردانی علی تصدیقی از چهارشنبه ۱۰ تیرماه در بلک‌باکس پردیس تئاتر و موسیقی دِکُر روی صحنه رفته و با استقبال بی نظیر مخاطبان روبه‌رو شده است.

تمامی بلیت‌های شش اجرای نخست این نمایش به فروش رسیده و بلیت اجراهای آینده در سایت تیوال در دسترس علاقه‌مندان است. مخاطبان می‌توانند با مراجعه به این سامانه نسبت به خرید بلیت اقدام کنند.

مهرانه مهین‌ترابی، نورا هاشمی، محمد معتضدی، مهبد قناعت‌پیشه و نادر فلاح بازیگران نمایش «برای فروش» هستند.

عوامل این نمایش عبارتند از: 
نویسنده: سهند خیرآبادی، کارگردان: علی تصدیقی، مجری طرح: میثم میرزایی،‌ مدیر اجرایی: حمیده وحیدی، دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز: پانیا تمری، دستیار کارگردان و مدیر صحنه: مهدی قمر، طراح لباس: حمیده وحیدی، دستیار لباس: ماه‌آفرید عنایتی، طراح صحنه: علی تصدیقی، ساخت دکور: حمید سلطانی، طراح گریم: نازنین امینی ، دستیار گریم: پارمیس موسوی، طراح نور: آراد شاکری ، دستیار صحنه: یزدان شوشتریان، منشی صحنه: پانیا تمری، اپراتور صدا: ایلیا درگاهی، مدیر تبلیغات: رعنا نوری، مشاور رسانه‌ای: مریم قربانی‌نیا، عکاس: الهه شهریاری

نمایش «هری‌پاتر» به نویسندگی و کارگردانی شایان بهمنی از ۶ خرداد اجرای خود را در خانه ‌نمایش ‌مهرگان آغاز کرده و باتوجه به استقبال مخاطبان، همچنان پذیرای مخاطبان است.

به گزارش روزنه هنر، این اثر روایتی از زندگی هری پاتر بر اساس رمان اول تا چهارم هری‌پاتر اثر جی.کی رولینگ است.

سینا سلیقه‌دار، مانیا ‌مقدم، علی ‌افتخاری، مهرزاد ‌جعفری، سپهر ‌فرزاد، افشین داوودی، نگین پروا، پدرام صادقی، میلاد ‌مرتضوی، امیرحسین ‌فارسی، سینا ‌باقری، سارا ‌رحیم ‌دشتی، نیوشا آذر کیوان، فریبا حسینی نسب، علیرضا ‌حافظی، عرفان گل محمدی، مرتضی طهرانی، امید ‌آزادخانی، ایمان ‌رحیم دل، محراب ‌رضائی، کیمیا ‌کسنویه، رنلی بختیاری، علی شجاعی، علی ‌یاور، محمدنقی ‌اظهری، آیناز جلیلی، نازنین اهرانی، مهسا ‌صفری، امیر محسن رجب‌پور، ایلیا ‌شکرگزار، کیان دلدوست، مهدی ‌کبیری، حسین ‌کبیری، هومن ‌مردانی، پرنیا آبیاری بازیگرانی هستند که در این نمایش به ایفای نقش پرداختند.

از دیگر عوامل این اثر می‌توان به: امین شوشتری (مدیر پروژه)، محمدجواد‌شیخ (طراح دکور)، علیرضا ‌حافظی (آهنگساز و انتخاب قطعه)، مهسا ‌صفری (طراح گریم)، علی زندیه (طراح گرافیک، پوستر و تبلیغات)، غزاله ‌نیّر (طراح حرکت و کروگراف)، مهرزاد جعفری (مشاورکارگردان)، سروا طبسی (دستیار کارگردان)، سپهر‌فرزاد (بازیگردان)، کیمیا ‌کاظم‌‌دخت (دستیار برنامه‌ریز)، الناز جعفری‌پور، سروش ‌نیکوسخن، مهدی دهقان، مهیار هاشمی جوان، آرتین رامتین (گروه ساخت دکور)، شبنم زواریان، نگین طهماسبی، می‌گل ایمانی‌پور (دستیاران گریم)، حسن ‌نیک‌‌زاد، محمد خاکزاد (دستیاران صحنه)، فرشته جاوید (دستیار لباس)، معصومه ‌خوش ‌اندام (اتاق فرمان)، فروشگاه فانتازیو (اسپانسر لباس و اکسسوری) و حامد ‌قریب (مدیر روابط عمومی و مشاور رسانه و تبلیغات) اشاره کرد.

نمایش «هری‌پاتر» ازچهارشنبه، ۶ خرداد اجرای خود را در سالن۱ خانه نمایش مهرگان (واقع در خیابان انقلاب، خیابان دانشگاه، خیابانوحید نظری، پلاک ۶۰) آغاز کرده و هر شب ساعت ۱۸:۴۵ برای مخاطبان به نمایش گذاشته می‌شود.

منبع

نمایشنامه «صداها» اثر سوزان گریفین، که برای نخستین‌بار به زبان فارسی ترجمه شده در قالب یک اجرای نمایشنامه‌خوانی با کارگردانی آریو راقب کیانی، در بوتیک هنر ایران، پیش روی مخاطبان قرار خواهد گرفت.
به گزارش ایران تئاتر به نقل از روابط عمومی پروژه، نمایشنامه «صداها» (Voices) اثر سوزان گریفین، نویسنده، شاعر، نمایشنامه‌نویس و نظریه‌پرداز برجسته آمریکایی، برای نخستین‌بار به زبان فارسی ترجمه شده و در قالب یک اجرای نمایشنامه‌خوانی با کارگردانی آریو راقب کیانی، روز جمعه ۲۶ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۳۰ در بوتیک هنر ایران، سالن ۴، پیش روی مخاطبان قرار خواهد گرفت.
سوزان گریفین از چهره‌های تأثیرگذار ادبیات و اندیشه معاصر آمریکا است که آثارش در مرز میان ادبیات، فلسفه، روان‌شناسی، تاریخ و مطالعات زنان قرار می‌گیرد.
او از پیشگامان جریان انسان‌گرایی‌ بومی به شمار می‌آید؛ جریانی که بر پیوند میان سلطه بر انسان و بهره‌کشی از طبیعت تأکید دارد و ریشه هر دو را از ساختارهای قدرت قلمداد می‌کند. گریفین در آثار خود با نگاهی زنانه، شاعرانه و انسان‌گرایانه، به مفاهیمی چون هویت، حافظه، خشونت، عشق، صلح، بدن، طبیعت و کرامت انسان می‌پردازد و تلاش می‌کند صدای تجربه‌های خاموش و نادیده‌گرفته‌شده، به‌ویژه تجربه زنان، را به ادبیات بازگرداند.
از شناخته‌ شده‌ترین آثار او می‌توان به «زن و طبیعت؛ غرش درون او»، «همسرایی سنگ‌ها»و «آنچه بدن او می‌اندیشید» اشاره کرد؛ آثاری که هر یک از زاویه‌ای متفاوت، رابطه انسان با طبیعت، تاریخ، خشونت، قدرت و تجربه زیسته زنان را واکاوی می‌کنند و جایگاه ویژه‌ای در ادبیات اندیشه‌ورز معاصر دارند. باید گفت نمایشنامه "صداها" نیز در امتداد همین جهان فکری شکل گرفته است. این اثر، بیش از آنکه بر روایت کلاسیک و خطی استوار باشد، بر گفت‌وگو، چندصدایی، خاطره و لایه‌های پنهان ذهن شخصیت‌ها تکیه دارد. نگاه تمثیل آمیز «صدا» در این نمایشنامه صرفا به منظور ابزار بیان نیست، بلکه استعاره‌ای از تجربه‌های زیسته، سکوت‌های تاریخی، کشمکش‌های درونی و جست‌وجوی هویت است. گریفین در این اثر نیز با حساسیت ویژه خود نسبت به تجربه انسانی و به‌ویژه تجربه زنان، فضایی شاعرانه و تأمل‌برانگیز خلق می‌کند که مخاطب را به بازاندیشی درباره روابط انسانی، مسئولیت، همدلی و معنای زیستن دعوت می‌کند.
ترجمه و کارگردانی این نمایشنامه را آریو راقب کیانی عهده‌دار است و این اجرا، نخستین معرفی رسمی این اثر به مخاطبان فارسی‌ زبان به شمار می‌رود. در این اجرا، آرام محمدخانی، ندا خدابخش، مهرو ذبیحی، خاطره گواه و ویدا وکیل نوین به عنوان نقش‌خوان حضور دارند و امیر پارسائیان‌مهر به عنوان مشاور رسانه و سمیرا رحمتی به عنوان دستیار کارگردان گروه را همراهی می‌کند. علاقه‌مندان می‌توانند بلیت این اجرا را از طریق سایت تیوال تهیه کنند.